Over eeuwig uitstelgedrag en jezelf voor de gek houden.

write a book before I die

Schrijven

Als sinds mijn jongste jeugd droom ik van het schrijven van gedichten en verhalen. Mijn moeder heeft nog alle inktvlekken op aandoenlijk gespelde rijmpjes als bewijs. Maar wie herinnert zich niet zijn grootste dromen uit zijn jeugd?

Ik droom van het schrijven van een meeslepende roman en eeuwige roem die mij ten deel valt. Nachtenlang zit ik te zwoegen om het verhaal dat in mijn hoofd zit op papier te krijgen. Om ’s ochtends bij het krieken van de dag vriend en kindjes uit te zwaaien na een heerlijk ontbijtje dat wij gezellig en samen met elkaar hebben verorberd. Daarna duikt de schrijfster in mij in bed om te genieten van haar welverdiende rust.

Hoe anders is de werkelijkheid. Ik heb een prima baan maar wel fulltime. Naast het meer dan 40 uur per week werken heb ik twee kindjes van 3 en 4 jaar die uiteraard nog niet snappen dat mama een droom wil laten uitkomen. Avond na avond droom ik dat ik morgen begin met schrijven.

Mijn vriend spreekt aanmoedigende woorden. Doe het nou, als je het niet probeert dan gebeurt er zeker niks. En als jij het wilt dan maken we daar toch tijd voor in de drukke gezinsagenda! Maar ik ervaar een writers-block voordat ik ooit daadwerkelijk gestart ben. Kan dat eigenlijk wel?

Dan zijn we op vakantie en we hebben het samen over onze dromen, onze passies en onze kinderen. Ineens valt er bij mij een kwartje. In alles wat wij doen proberen wij onze kinderen mee te geven dat ze ergens voor moeten gaan, en hun hart moeten volgen. Wat hoop ik dat ze een passie in zichzelf gaan ontdekken. En nu zijn ze nog klein, dus het prijzen van hun inzet en welk resultaat dan ook is voldoende om ze te laten gloeien van trots en enthousiasme. Maar wat als ze straks in de pubertijd komen? Dan vrees ik dat ze worden zoals ik. Dat de dromen steeds meer afgewogen keuzes gaan worden. Dat een vast salaris belangrijker wordt dan het volgen van hun gevoel. Dat een baan die wel ok is wordt geaccepteerd als het maximaal haalbare.

Maar dit wil ik dus niet voor hen. Het is een toekomstbeeld dat ik vrees, maar waar ik nu nog op allerlei manieren een andere draai aan kan geven. Maar hoe? Hoe doe ik dat? Waarom start je geen blog zegt mijn vriend? Een blog? Nee, ik wil schrijfster worden geen blogger. Bloggen is meteen zo persoonlijk.

Weken later realiseer ik mij dat ik wederom niks doe met mijn passie. En weer zie ik dat ik hiermee niet het voorbeeld geef dat ik eigenlijk wil.

En daarom zit ik nu hier op maandagavond achter mijn laptop. Enerzijds te genieten van de rust want de kinderen slapen en ik kan lekker van mij afschrijven. Anderzijds ook met een bijna misselijkmakend spanning dat ik deze tijd ook daadwerkelijk moet besteden aan schrijven! Ik zit met mijn handen boven de toetsen en krijg het steeds warmer. Een lichte kramp in mijn buik en mijn hartslag verhoogt. Als ik nu niet snel begin dan heeft het ook geen zin meer. Maar wat moet ik schrijven? Ik wacht op een ingeving maar er komt niks. Ik voel mij teleurgesteld en kan nu beter even de vaatwasser uitruimen voor ik naar bed ga. Zuchtend loop ik naar de keuken.

Morgen begin ik echt. Maar dan echt!

 

2 thoughts on “Morgen begin ik”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *